Moja rodzinka – Ej!

Ej!

W skromnym mieszkanku,osiedlowego bloku,Mieszka rodzinka,Tata, mama, Lena, Nina oraz Jaś.

Tata Marcin — silny i nerwowy,Serwis domowy, zawsze gotowy.Coś naprawi, coś popsuje.Czasem jakiś obiad ugotuje.

Mama Monika — ona ma wszystko na głowie,Może dla tego, głowa często ją boli.Zawsze pomoże, czasem podpowie.A słodsza jest nawet, od original coli.

Lena starsza — miła, uczynnaChociaż do pracy, mało wyrywna.Często zapłacze i bardzo się przejmujeBo na problemy tak reaguje.

Nina młodsza — pomocna, energicznaNie straszna dla niej, praca fizyczna.Lecz złości się strasznie, na wszystkich w koło,Gdy jej jest smutno, a innym wesoło.

A mały Jaś — to dopiero gość!Trzeba uważać, gdy dopadnie go złość,Zagra na wszystkim, co ekran ma,

Czasem udaje dinozaura lub psa.

Taka jest właśnie, nasza rodzina,O nic się nigdy, nieupomina.Mieszkamy razem, w osiedlowym bloku,Czasem jest głośno, a czasem spokój.

Bo w naszym domu wesoło bywaChoć śmiech i radość czasem się ukrywa.Tata Marcin — złota ręka,Zawsze w pracy, lecz pamięta.

Mama Monika — serce domu,Daje spokój każdemu z nas z osobna i po kryjomu.Jej uśmiech jak słońce wiosną,Gdy przytuli, troski bledną.

Lena marzy o dalekim świecie,Dużo się uczy, Trochę siedzi w internecie.A Nina — wir energii, iskierka,W oczach ma radość lecz się za mało uśmiecha.

Mały Jaś — nasz promień radości,W jego śmiechu nie ma złości.Chociaż mały, serce wielkie,Dzieli miłość po równo — sprawiedliwie i wszędzie.

Rodzina nasza — jak bukiet z kwiatów,Pełna barw, zapachów, śmiechu i światła.Każdy inny, każdy bliski,Razem tworzymy świat pełen magii.

Moje