Między wczoraj a jutrem - Bryan201

Zwrotka 1Na ekranie wciąż wczoraj — w powiadomieniach „Ty”Stare zdjęcia jak reklamy — wracają, choć nie chcę ich kliknąć dziśKubek stygnie tak jak rozmowy, których już nie ma gdzie zapisaćMiasto budzi się obok mnie, ale ja wciąż jestem w archiwach

Mijam ludzi z planem na życie, ja mam tylko kilka wersjiKtóre nigdy nie wyszły z głowy, bo zabrakło jednej decyzjiMoże to nie był koniec świata — tylko źle postawiony krokAle czas nie daje „cofnij”, tylko wciska ciągle „skip” i „stop”

[Pre-Refren]Mówili: „puść to, będzie lżej”A ja nie wiem, gdzie się puszcza coś, co wciąż trwa gdzieś…

RefrenJestem gdzieś między wczoraj a jutrem,Trochę tu, a trochę tam.Jedną ręką trzymam przeszłość,Drugą uczę się być sam.

I choć mówią: „czas to uleczy”,On po prostu zmienia kształt.Bo nie wszystko, co się kończy,Naprawdę przestaje trwać.

Zwrotka 2Nie chcę już wielkich słów, co brzmią dobrze tylko na chwilęNie chcę miłości „na próbę”, ani uczuć na siłęChcę ciszy, która nie boli, i rozmów, co nie uciekająKogoś, kto zostanie — nawet gdy dni się nie składają

Bo już znam ten schemat na pamięć — wejście, ogień, cisza, brakI to uczucie, że dawałeś wszystko, a ktoś tylko „tak o” brałTeraz uczę się od nowa, jak oddychać bez „nas”I że samotność to nie wyrok — tylko trochę dłuższy czas

[Pre-Refren]Może gdzieś ktoś też tak maTeż udaje, że już nie wraca…

RefrenJestem gdzieś między wczoraj a jutrem,Trochę tu, a trochę tam.Jedną ręką trzymam przeszłość,Drugą uczę się być sam.

I choć mówią: „czas to uleczy”,On po prostu zmienia kształt.Bo nie wszystko, co się kończy,Naprawdę przestaje trwać.

[Bridge] (ciszej)Nie chcę już wracać tam, gdzie bolało,Ale nie umiem udawać, że nic nie zostało.Może sens nie jest w „na zawsze”,Tylko w tym, że było naprawdę…

[Refren – finał]Jestem gdzieś między wczoraj a jutrem,Ale robię pierwszy krok.Już nie czekam na „idealne”,Tylko uczę się żyć „tu i wciąż”.

Bo to życie, choć niedoskonałe,W końcu zaczyna mieć smak.A to „my”, którego szukałem,Może zaczyna się… we mnie tam.

OutroMiędzy wczoraj a jutrem…W końcu jestem — tu.