Kosmiczna Pustka - Space opera

W kosmicznej próżni dryfuję sam,Echa sonarów zniknęły gdzieś w daliZ godziną tlenu w nicość gnamCzas się zatrzymał w bezkresnej faliNie dla mnie zimnej gwiazdy blaskNie ma tu drzwi i żadnych dróg.Już nie zaświeci słońca brzaskZostał w zaświatach mój ziemski bóg

Ostatni oddech w próżni leniwie zbliża sięŻycie ucieka powoli jak pył spod ziemskich stóp.Mój statek gdzieś daleko, wciąż łudzę się że śnięLecz jestem sam w tej ciszy mój świat pochłania chłód

Zegar tu nie istnieje, czas w pustce się rozmywaOddycham wolno w nadziei czekając na jakiś cudLecz nie ma już ratunku i pomoc nie przybywaNadajnik mój nie działa już, daremny byłby trudA tlenu w płucach coraz mniej to już ostatnie chwileWyczuwam w gardle smak paniki, powietrza czuję głódPrzestaję walczyć bo i po co poddaje się tej sileW skafandrze tym jak kukła tkwię, jestem jak żywy lód

Ostatni oddech w próżni leniwie zbliża sięŻycie ucieka powoli jak pył spod ziemskich stóp.Mój statek gdzieś daleko, wciąż łudzę się że śpięLecz jestem sam w tej ciszy mój świat pochłania chłód

Każda ma myśl to echo w bezkresie odległych gwiazd.Otwieram oczy ostatkiem sił tak jakby od niechceniaOddech się dziwnie spłyca swych odczuć czuję zjazdCzy to mój statek przybył tu czy mózg się nie dotleniaWidzę przed sobą obrazy jak hologramy świata,Wspomnienia me z dzieciństwa, co się w skafandrze tlą.Chciałbym je dotknąć dłonią, lecz próżnia wszystko zgniataA potem już zapadła cisza świat zniknął mi za mgłą.