Córka Wody (Syrena cz. 2) DARK TRAP

Do nie dawna było nas całkiem tutaj sporo,lecz z upływem lat rozbiło się nasze wielkie grono.Zostałam tylko ja, sama na tych morskich wodach.Kiedyś jadłam jak król teraz nie ma czym się stołować.Brakuje statków, przestały płynąć naszym szlakiem.Dawno ludzi nie widziałam, mijają nas okrakiem.Nie chciałam tego robić to było ode mnie silniejsze.Pożarłam takie jak ja bo były słabsze, nieco mniejsze.Nie smakowały jak ludzie, ale lepsze to niż ryba.Jestem łowcą, kocham mięso, a ludzkie najbardziej chyba.Nazywają mnie syreną, w sumie to nie wiem dlaczego.Córka wody bardziej trafną jest tu odpowiedzią.Powstałam z morskiej bryzy, nie mam ojca ani matki,wszystkiego nauczyłam się atakując ludzkie statki.Robię to od setek lat, nie znam daty swych narodzin.Odkąd pamiętam pozbawiam ludzi ich kochanych rodzin.Zanieczyszczają wody, morza to dla nich jest ściek.Wymierzam im kare, i wysyłam na styksu brzeg.Na morzu ciągła głusza, szum fal mnie już dobija.Umilam sobie czas pływając po morskich głębinach.Od małego umiem śpiewać i to naprawdę bardzo dobrze.Mój śpiew potrafi kogoś wprawić strasznie szybko w pogrzeb.Mam w głosie ten dar, do władania ludzkim umysłem.Śpiewam kiedy moje relacje z ofiarą są bardzo bliskie.Jak reaguje na mój głos, zaczynam przejmować kontrolę.Ja kocham odbierać im pseudo wolną wole.

Wsłuchaj się w mój uroczy głos, oddaj mi swój w ręce los.Zatrać się w melodii, ona da ci ukojenie.Mój wygląd i aparycja będzie dla ciebie jak marzenie.Co potrafię zrobić z duszą, zaraz się o tym przekonasz,w mojej pięknej wodzie żywota swego dokonasz.

Dziwne słyszę jakby czyjeś głosy, pech chciał,że mam nie ułożone włosy. Chcę prezentować się po latach,dawno nic tu nie płynęło. Mgła odkrywa dzioby statków z tysiącich w moim kierunku mknęło. To największa armia jakod lat tu widziałam, jeszcze sama nigdy na ludzi nie polowałam.Zawsze byłam w grupie, ale teraz nikt mnie nie ogranicza.Rozpocznę moje harce, chcę żeby każdy głośno krzyczał.Zaczęłam nucić, część z osób podłapała rytm.Atakowali ludzi obok siebie, a mój głos sprawował prym.Statki wpływały na siebie, maszty rozgniatały ludzi.Zaczęła się masakra, jak sen co nikogo nie budzi.Śpiew mój rozchodził się echem po całej tafli wody.Nie którzy starali się i robili mi schody.Uszkadzali sobie słuch, dziurawiąc bębenki,krew litrami się sączyła przebarwiając drewniane belki.Nasłałam na nich osoby opętane, podrzynali im gardła,czułam się wtedy doskonale. W całej agonii nie przeżył raczej nikt,każdy co w wodzie się ruszał, w moim brzuchu znikł.Wraków było tak okropnie dużo, że przeszukiwałam je z dwa dni.Zaspokoiłam na lata swoją rządze krwi.

Wsłuchaj się w mój uroczy głos, oddaj mi swój w ręce los.Zatrać się w melodii, ona da ci ukojenie.Mój wygląd i aparycja będzie dla ciebie jak marzenie.Co potrafię zrobić z duszą, zaraz się o tym przekonasz,w mojej pięknej wodzie żywota swego dokonasz.

Minęły z dwa wieki, statek nie pojawił się ani razu.Postanowiłam zmienić dom, korzyść przyniosło to od razu.Ale teraz mam plan zjem i się przygotuje, zmieniłam trochę ciało,ogon nogami zajmuje. Wymierzę wam kare,za toksyczności świata wód. Nie ochroni was bóg, ani żaden cud.Udawałam rozbitka mój cel to zatopić świat.Coś zmieniło się we mnie czuje to od kilku lat.Podrasowałam swój śpiew, teraz wwierca się do głowy.Ogromne grube ściany nie stanowią żadnej przeszkody.Wyrządzam w głowie bardzo duże zmiany, tworze w mózgu nieuleczalne rany.Wystarczy mi sekunda, aby dźwięk dotarł do twojego ucha,wystarczy tyle i twój mózg tylko mnie słucha.Przejmę kontrolę nad wybitnymi jednostkami.Dzięki ich umysłom świat się naprawi.Zacznę od Ciebie mój kochany słuchaczu,ta melodia jest przeklęta, twój umysł jest już mój.Nie zanieczyszczaj wód zabieraj ze sobą swój smród.I najważniejsze posłuchaj mnie uważnie zasubskrybujHoneyKire to naprawdę bardzo ważne.