Syreny

Śpiewały kiedyś o tęsknocie głosem co mamił nas miłościąI rozbijali się o skały goniąc za piękna cielesnościąRozum swój dla nich zatracali mimo że rybi ogon miałyChoć morskie to istoty były to serca ogniem rozpalały

Dziś nie śpiewają o miłościNie wabią ludzi w mórz głębinyWyją syreny w bezsilnościGdy świat zamienia się w ruinyNie czas dziś na syreni śpiewBo to łabędzi śpiew nadchodziZamiast miłości wygrał gniewO końcu świata nam zawodzi

Ziemia jęknęła od uderzeń, słońce schowało się za pyłemFala gorąca nas zalała, kiedy w podziemiach się schroniłemJuż nie ma morskich opowieści, są megafony na murach miastSyreny wyją nie śpiewają by zdążyć ostrzec nas na czas

Dziś nie śpiewają o miłościNie wabią ludzi w mórz głębinyWyją syreny w bezsilnościGdy świat zamienia się w ruinyNie czas dziś na syreni śpiewBo to łabędzi śpiew nadchodziZamiast miłości wygrał gniewO końcu świata nam zawodzi

Już nie ma pieśni, nie ma ciszy, dźwięk syren w zgliszczach się odbijaTo z megafonów słychać wycie, ostatni akord się przebijaMoże to nie jest koniec świata, ale początek bez ludzkościZnów syren stado się odrodzi i będzie śpiewać o miłości