Były chwile (II)

"Były chwile jak zimny wiatrCo gasił ogień zanim zdążył wzrosnąć,Ale pod popiołem tlił się znak —Że jestem więcej niż mój strach

Kiedy noc opada ciężko jak kurzA myśli krążą jak ptaki bez gniazd,Słyszę pod skórą powolny rytm,Co nie zasypia, gdy milczy świat.

Były chwile jak zimny wiatrCo gasił ogień zanim zdążył wzrosnąć,Ale pod popiołem tlił się znak —Że jestem więcej niż mój strach

I choć droga znika we mgle,Ufam, że coś prowadzi mnieWidzę gwiazdy, nie widzę map,A jednak idę wciąż, wciąż zwiedzam świat.

Były chwile jak zimny wiatrCo gasił ogień zanim zdążył wzrosnąć,Ale pod popiołem tlił się znak —Że jestem więcej niż mój strach

Nie zatrzyma mnie cieńBo cień rodzi się ze światła.Jeśli mam spaść —Spadnę jak w ogień gwiazda.

Światło mam w sobie,Nie szukam w oddali.Nawet gdy spadam, wyżej wstaję,Bo noszę niebo pod powiekami.

Były chwile jak zimny wiatrCo gasił ogień zanim zdążył wzrosnąć,Ale pod popiołem tlił się znak —Że jestem więcej niż mój strach

Były chwile jak zimny wiatrCo gasił ogień zanim zdążył wzrosnąć,Ale pod popiołem tlił się znak —Że jestem więcej niż mój strach

Były chwile jak zimny wiatrCo gasił ogień zanim zdążył wzrosnąć,Ale pod popiołem tlił się znak —Że jestem więcej niż mój strach

Były chwile jak zimny wiatrCo gasił ogień zanim zdążył wzrosnąć,Ale pod popiołem tlił się znak —Że jestem więcej niż mój strach

Były chwile jak zimny wiatrCo gasił ogień zanim zdążył wzrosnąć,Ale pod popiołem tlił się znak —Że jestem więcej niż mój strach

Były chwile jak zimny wiatrByły chwile jak zimny wiatrByły chwile jak zimny wiatrByły chwile jak zimny wiatr"